Οι γλάστρες που θα χρησιμοποιήσουμε μπορεί να είναι των παρακάτω ειδών :

  •   Κοινές πλαστικές ή πήλινες με οπή στο κάτω μέρος για να φεύγουν τα παραπανίσια νερά του ποτίσματος και πιατάκι για να μένουν τα νερά αυτά και να μήν δημιουργούν προβλήματα στο δάπεδο.
  •   Αυτοποτιζόμενες κυρίως πλαστικές που μπορεί να είναι επενδεδυμένες με κάποιο άλλο υλικό όπως ανοξείδωτο, αλουμίνιο ή ξύλο. Δεν έχουν οπή στην βάση και πιατάκι. Δεν μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα στο δάπεδο και έχουν μεγάλη αυτονομία στο πότισμα. Αυτό επιτυγχάνεται με διπλό πάτο στο κάτω μέρος όπου σχηματίζεται μία μεγάλη αποθήκη νερού. Το πότισμα γίνεται από ειδική υποδοχή που έχει και μετρητή της στάθμης του νερού στην αποθήκη. Το εδαφικό μίγμα παίρνει όσο νερο χρειάζεται έτσι ώστε στην επιφάνεια να φαίνεται στεγνό αλλά σε κάθε επίπεδο προς τα κάτω να υπάρχει όλο και μεγαλύτερη υγρασία και στο κάτω μέρος το εδαφικό μίγμα να πλησιάζει τον κορεσμό. Το ριζικό σύστημα του φυτού επιλέγει σε πιό βάθος θα αναπτυχθεί.  
  •   Σταθερές, εντοιχισμένες  ζαρντινιέρες. Εδώ θα πρέπει να υπάρχει μόνωση των τοιχωμάτων και του πάτου της ζαρντινιέρας και μέριμνα ώστε να φεύγουν τα περισσέματα του νερού του ποτίσματος. Διαφορετικά θα τοποθετήσουμε στον πάτω πορώδες υλικό όπως ελαφρόπετρα ή χαλίκι, ύστερα ένα ειδικό γεωύφασμα και μετά το εδαφικό μίγμα. Ένα σύστημα, ανάλογο με αυτό της αυτοποτιζόμενης γλάστρας, θα μας δείχνει την στάθμη του νερό στο πορώδες υλικό. Τοπότισμα θα πρέπει να είναι τέτοιο ώστε η στάθμη του νερού να μήν φτάνει στο εδαφικό μίγμα.
  •   Ζαρντινιέρες υδροκαλλιέργειας. Μπορεί να είναι σταθερές ή κινητές αλλα πάντα χωρίς οπή και αποστράγκιση. Δεν χρησιμοποιείται εδαφικό μίγμα αλλά ένα αδρανές υλικό το λέκκα που είναι βώλοι από ψημένη άργιλο. Τα φυτά αγοράζονται επίσης μεγαλωμένα σε λέκκα. Ουσιαστικά οι ρίζες κολυμπούν στο νερό και παίρνουν θρεπτικά στοιχεία μόνο από λιπάσματα.